Wandelen In Flanders Fields in de sporen van de Eerste Wereldoorlog

Home / Wandelen In Flanders Fields in de sporen van de Eerste Wereldoorlog

Gepubliceerd in 2024

België, Bestemmingen, West-Vlaanderen

Op wandel in een herinneringslandschap waarbij de tijd even stilstaat? Omdat bijzondere wandelingen niet altijd achter een andere landsgrens verborgen liggen en er bij ons ook zoveel sporen te ontdekken vallen, trekken we op een zonnige ochtend onze wandelschoenen aan. We laten ons meevoeren op de stille paden van Het Provinciaal Domein De Palingbeek in Zillebeke. Bij elke stap en achter elke hoek vragen we ons af wie er voor ons de bosweggetjes en de met kasseien bezette voetwegen heeft bewandeld. Welke verhalen droegen deze mensen met zich mee?

De gebogen ruggen van soldaten

Omdat het niet onze eerste keer is dat we de sporen van het verleden volgen in Zillebeke, starten we deze keer onze wandeling aan de kleibeeldjes die de vorm hebben van gebogen soldaten. Deze art- installatie maakt deel uit van Coming World Remember Me, een land-art installatie die Koen Vanmechelen realiseerde als onderdeel van GoneWest. Dit kunstwerk is een culturele herdenking ter ere van de 100ste verjaardag van de Eerste Wereldoorlog. Uit het enorme ei dat in het midden oprijst, stroomt een tapijt van soldatenruggen die de menselijke weerbaarheid symboliseert. Wanneer we onze tocht verder zetten, denken we vooral aan alle slachtoffers die dit landschap gekend heeft en staan we meermaals stil bij de kracht van de natuur.

De vrede van de worm

We bereiken al stappend de overkant van een wegverbinding en duiken het bos in. De herfst is al helemaal in het land. Ritselende blaadjes onder onze voeten, de lekkere bosgeuren en de kleurenpracht van de bladeren die nog aan de bomen hangen. Hier en daar spotten we al een paddenstoel. Wat moet het leven toch heel anders zijn van zo laag aan de grond! Door de takken spotten we The Caterpillar Crater. Tijdens het uitgraven van de spoorlijn Ieper-Kortrijk ontstond een kunstmatige heuvel met een merkwaardige, kronkelende vorm. Naar gelijkenis met de gelede romp van een worm ontstond de naam van deze metersdiepe krater nl. ‘The Caterpillar’. Wanneer de zon tussen de bomen rond The Caterpillar doorschijnt, heeft deze plek bijna iets magisch. Hoe kan een landschap, na zo’n lange tijd van oorlog, honderd jaar later zo’n rust en vrede uitstralen?

Met het vlonderpad over Hill 60

We laten de rust en vrede van The Caterpillar Crater achter ons en stappen verder richting Hill 60. Deze kunstmatige heuvel uit 1850 lag op zo’n 60 meter hoogte en heeft daaraan ook zijn naam te danken. Vanaf het voetpad zien we al de eerste tekenen van de heuvel en wordt het al snel duidelijk hoe dicht de frontlinies van De Duitsers en De Geallieerden bij elkaar lagen. Met één voet op een frontlinie staan we even stil bij de onwezenlijkheid hiervan.

Eenmaal het voetpad verlaten, komen we aan het begin van het vlonderpad op de Hill 60 heuvel. Als onderdeel van de hevige gevechten die hier plaatsvonden, groeven beide partijen vanaf 1950 tunnels onder de heuvel waarin ze mijnen tot ontploffing brachten. De explosie die plaatsvond op 7 juni 1917 zorgde voor het huidige landschap van Hill 60. We openen met het nodige gepiep het houten poortje en zetten onze eerste stappen op het vlonderpad. Er ons wel van bewust dat we hier, nog meer dan tijdens de rest van de wandeling, over geschiedenis heen wandelen. Onder deze heuvel liggen namelijk nog steeds heel wat soldaten begraven.

The Bluff: een kraterlandschap vol herinneringen

Vanaf Hill 60 gaat onze wandeling nog even terug langs The Caterpillar Crater. Deze keer zet onze tocht zich verder aan de linkerkant van de krater en trekken we, met de zon op ons gezicht, terug het bos in. We wanen ons eventjes helemaal alleen op de wereld. Met enkel het geluid van een voorbijrijdende trein zetten we onze tocht door het herinneringslandschap verder. Het glinsteren van water trekt onze aandacht en we ontdekken iets verderop een poel waarin het groen van waterlelies een opvallend patroon in het water achterlaat.

Na een picknick stappen we via het bos terug een wegverbinding over. Het pad leidt ons via bosweggetjes en graspaden door het schilderachtige herfstdecor van De Palingbeek. Het weelderige en glooiende landschap is nooit ver weg. Langs de Oude Vaart wandelen we richting het kraterlandschap The Bluff. The Bluff, een hoge bult op de rand van een sleuf, was de enige plaats waar de Geallieerden hoger lagen dan de Duitsers. Daarnaast was het een zone tussen de eerste Duitse frontlinie en de eerste Britse frontlinie. Daarom werd deze plaats meermaals aangevallen door ondergrondse explosies en zware grondgevechten. Het mooie plankenpad neemt je mee doorheen het verleden van dit landschap en laat je even stilstaan bij de gevechten die er plaatsvonden.

Zelf de natuur en het verleden induiken?

Zeker doen! Naast de vele bosweggetjes, grasvelden en vlonderpaden is er nog veel meer te ontdekken in dit glooiende herinneringslandschap. Wij komen in ieder geval zeker en vast nog eens terug om het landschap in een ander seizoen waar te nemen. Het domein zelf blijft ook investeren in de aanleg van nieuwe gebieden, speelweides, bosbeheer en zorgt er ook voor dat de vele herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog een blijvende impact hebben op iedereen die er langskomt.

Zeker ook de moeite waard

Wandel naast de restanten van Sluis 7 bis, een nu met mos begroeide herinnering aan de sluis die werd gebouwd rond 1910 en in 1917 toch het onderspit moest delven in de oorlog.
Sta even stil op het uitzichtpunt over Niemandsland, een open zone in het Molenbos dat tussen de Duitse en de Engelse loopgraven lag.
Bezoek, zeker met kinderen, ook eens het bezoekerscentrum Palingbeek. Hier neem je, samen met domeinwachter Basiel, een duik in het rijke verleden van het provinciedomein en met wat geluk kom je de schaapherder tegen!
Na je trip in het verleden en het vertoeven in de natuur is het tijd voor een hapje of drankje. Hiervoor kun je terecht bij restaurant/tearoom De Palingbeek.