Na een halfuurtje wandelen kwamen we aan bij het eerste uitzichtpunt. En wat voor een … Vanop een hoge rotswand kijk je neer op de tijdloze manier waarop het water door het herfstig landschap kronkelt. Zo wandel je verder langs de ‘crêtes’. Een mooi maar technisch stukje wandelen, glibberig en gevaarlijk bij regenweer. Daarna volgt een steile afdaling richting de oevers van de Ourthe. Geen lachertje, maar dankzij de metalen ketting kom je zonder kleerscheuren beneden. De paden langs de oevers zijn aangenaam en goed begaanbaar. Er wacht je nog een laatste hindernis waarbij je met een touw langs de rotsen moet klimmen. Ook hier is het opletten geblazen. Je kan lelijk vallen: op de rotsen, of in het water.

Als je deze route volgt, zal je op een gegeven moment steil omhoog moeten klauteren op een stuk waar je geen duidelijke weg ziet. Is klimmen niet je ding? Dan kan je het pad langs de oevers gewoon blijven volgen om later weer op de route te komen. Maar klimmen moet je sowieso! Want op het laatste stuk van de wandeling maak je serieus wat hoogtemeters. Eerst richting een Keltische nederzetting, daarna richting een feeëriek stukje bos. Maar ook voor deze zweetsessies word je beloond met een geweldig uitzicht!